Urodził się w dniu 2 stycznia 1903 roku w Skrzyszowie, powiat Rybnik, gdzie ukończył sześcioklasową Szkołę Powszechną. Od najmłodszych lat prowadził działalność konspiracyjną, na rzecz przyłączenia Śląska do Polski. Jednocześnie uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Pszczynie. Na krótko przed wybuchem pierwszego powstania śląskiego, zajmował się zaopatrzeniem oddziałów powstańczych w broń, przenosząc ją ze śląska cieszyńskiego.
W dniu 1 czerwca 1919 roku wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego, odbywając służbę w I–szym Pułku Strzelców Bytomskich. W czasie pierwszego Powstania Śląskiego, opuścił szeregi swojej Brygady i brał udział w walkach powstańczych pod Janowem i Mysłowicami.
Dnia 13 sierpnia 1920 roku, został bezterminowo urlopowany do pracy w Polskiej Organizacji Wojskowej na Śląsku. Do POW wstąpił 17 sierpnia 1920 roku i jako członek tej organizacji w okręgu IX brał udział w jej pracach oraz uczestniczył w walkach w czasie drugiego Powstania Śląskiego.
Dnia 21 kwietnia 1921 roku, złożył wniosek i został przyjęty na jednoroczny, nauczycielski kurs seminaryjny w Poznaniu.
W czasie nauki nastąpił wybuch trzeciego Powstania Śląskiego. Brał w nim udział w składzie 14 wodzisławskiego pułku piechoty powstańczej, w walkach o Wodzisław Śląski, pod dowództwem Józefa Michalskiego. Po zakończeniu powstania wrócił do Seminarium, które ukończył 12 kwietnia 1922 roku. Były to czasy, kiedy walka przeplatała się z nauką. Z dniem 1 maja 1922 roku powierzono mu posadę nauczyciela w Wielichowie, w województwie poznańskim. Po przejęciu części Górnego Śląskiego przez Administrację Polską, brakowało nauczycieli. Alojzy Sitek został przeniesiony na Polski Śląsk. Wrócił w rodzinne strony. Zgłosił się natychmiast do pracy w szkolnictwie. Z dniem 1 września 1922 roku objął kierownictwo Szkoły Podstawowej w Zawadzie, a później w Pszowie. W 1926 roku, został przeniesiony do Cisówki (obecnie dzielnicy Jastrzębia). Od 1 stycznia 1923 roku, był członkiem Związku Powstańców Śląskich.
We wrześniu 1939 roku, już jako porucznik Wojska Polskiego, oraz doświadczony żołnierz w powstańczych walkach, został zmobilizowany do I Pułku Strzelców Podhalańskich. Brał udział w wojnie obronnej Polski. Jego szlak bojowy wiódł przez Nowy Sącz, Krosno i Janów Lubelski, a potem aż na Węgry, gdzie został internowany, wydany przez Węgrów Niemcom i osadzony w obozie jenieckim, Oflag III, gdzie przebywał do końca wojny. Pod koniec wojny ewakuowany w głąb Niemiec. Zakończenie wojny zastało go pod Berlinem.
Po zakończeniu wojny wrócił do kraju i całkowicie oddał się pracy pedagogicznej. Był kierownikiem Szkoły w Ruptawie, a później w Miedoni koło Raciborza. Przez kilka lat był Inspektorem Oświaty. Uczył także
w szkołach głupczyckich. Oprócz pracy zawodowej, pełnił szereg funkcji społecznych.
W 1963 roku zakończył pracę zawodową i przeszedł na emeryturę. Wrócił do Pszowa, gdzie podjął aktywną działalność społeczną. Był ławnikiem w Sądzie, pracował w wielu organizacjach społecznych,
a szczególnie aktywnie włączył się do pracy w miejscowej organizacji ZBoWiD. Był współinicjatorem organizacji „Kombatanckiej Izby Pamięci Narodowej” oraz wieloletnim Prezesem Zarządu Koła Miejskiego
w Pszowie. Szczególnie cenionym działaczem społecznym, tak wśród kombatantów, jak i w środowisku miasta Pszowa. W wieku 77 lat ustąpił ze stanowiska Prezesa Zarządu Koła Miejskiego, które przyznało mu tytuł „Honorowego Prezesa Zarządu Koła Miejskiego w Pszowie”.
Oprócz pracy zawodowej, pełnił szereg funkcji społecznych. Jako Prezes Związku Nauczycielstwa Polskiego w Raciborzu wydatnie przyczynił się do rozwoju tej Organizacji na terenie miasta i powiatu.
W 1963 roku zakończył pracę zawodową i przeszedł na emeryturę.
Zmarł w maju 1984 roku. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Pszowie.